Na de opstanding van de Here Jezus verschijnt Hij meerdere malen aan Zijn discipelen. In de laatste verzen van het Lukas Evangelie lezen wij dat Hij opvaart naar de hemel, nadat Hij twee dingen gedaan heeft:

Hij leidt hen naar buiten tot bij Bethanië.
Ze gaan de Olijfberg op, ten oosten van Jeruzalem. Ze verlaten de veilige stad.
Symbolisch zou je kunnen zeggen dat de discipelen niet binnen moesten blijven. Ze moeten naar buiten. De wereld in.
Bethanië betekent ‘huis van dadels’ of ‘huis van ellende’. Een dorp waar het goede te eten was, maar waar schijnbaar ook ellendige dingen gebeurden. Een beeld van de wereld om ons heen: er is welvaart, voorspoed, overvloed maar ook veel mistoestanden en misère.

Dáár worden de discipelen heen gebracht. Om dáár de Opdracht te krijgen en dáár te vervullen: tot zegen te zijn voor de ander.

Zo ook wij. We worden de wereld ingestuurd, namens de Here, om dáár te zegen te zijn. In de afgelopen maanden hebben we daar op deze plaats in het blad uitgebreid bij stilgestaan. 
We zijn er niet om een gezellig clubje aan de Hoofdweg te vormen, maar tot zegen voor onze omgeving te zijn. De ‘stad uit’, de berg op.

2. Hij heft Zijn handen op en zegent hen.
Voordat zij de wereld ingaan krijgen ze de zegen van de Meester mee. De zegen dat zijn de beloften van God (zie Numeri 6:24-26). Met díe beloften moeten ze het doen. Sterker: met die beloften kúnnen ze het doen. Want de belofte is dat God met hen mee gaat, er bij is en door Zijn Geest kracht geeft.

Zo ook wij. We zijn gezegend door de Here met Zijn beloften. En zo hoeven wij niet in eigen kracht, maar met Hem de ander tegemoet gaan om het Goede wat God ons heeft toevertrouwd te delen.

Gezegend door de Here kunnen wij en mogen wij en zullen wij tot zegen zijn voor de mensen om ons heen.
Laten wij gesterkt door die zegen ook gaan!

Een gezegende maand toe gebeden.

br. H.L. Witmer  <><